فصل دوم : فضل العلم در اين فصل ، در مورد فضيلت علم و دانش از نظر قرآن سخن گفته مىشود و تفسيرى از آيات دربارهء فضيلت علم از زبان ائمّه عليهم السلام ، ارائه مىگردد . نكتهء قابل توجّه ، در طرح اين روايات - كه نمونه‌هايى از آن را ارائه خواهيم داد - ، تبيين رابطهء علم و دين است . دين ، جز با دانش ، استوار نمىگردد و مؤمن حقيقى ، كسى است كه با دانش ، به سراغ دين مىرود . از سوى ديگر ، فهم دين ، اهميت ويژه پيدا مىكند و هر كس كه دين علمىتر داشته باشد ، زمينهء استوارى و توانايى بيشترى را در عرضه و گسترش آن براى خود ، فراهم كرده است . باب بذل علم على ابن حمزه ، مىگويد : شنيدم كه حضرت صادق عليه السلام مىفرمود : دين را خوب بفهميد ؛ زيرا هر كه دين را خوب نفهمد ، مانند صحرا گردى است كه از جهان ، بىخبر است . خداوند ، در كتابش مىفرمايد : « لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ » ؛ « 1 » تا در امر دين ، دانش اندوزند و چون بازگشتند ، قوم خود را بيم دهند ، شايد آنها بترسند . ابو بصير مىگويد : از امام صادق عليه السلام ، دربارهء به اين آيه پرسيدم . حضرت جواب دادند :

--> ( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 124 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 36 .